12 Feb 2013

De Torrejón a Alcorcón

17:35H

Se alguén esperaba outro modelo produtivo para saír desta crise que abandone toda esperanza. Se alguén supuña que a crise podería limpar o sistema económico español que o quite da cabeza. Por suposto se alguén imaxinaba que a economía do coñecemento, a cultura do esforzo e o desenvolvemento do I+D podían ser un instrumento de futuro que o esqueza polo de agora. Sol-praia, construción-inmobiliarias e financeiras segue sendo a trepia do pasado que se quere promocionar como suposta solución de futuro. Eurovegas ven confirmalo. Poden máis os intereses e a vontade de manter o poder que as ideas.
Unha parte da dereita española, a que parece agora dominante, ten un modelo ben definido e uns intereses concretos. Estámolos vendo nos pagos que se recollen na lista de Bárcenas pero eses intereses xa eran coñecidos e mesmo dignos de estudo por historiadores como G. Sánchez Recio e J. Tascón (Los empresarios de Franco) ou máis explicitamente por Moisés Llordén (La política de vivienda del régimen franquista: nacimiento y despegue de los grandes constructores y promotores inmobiliarios en España, 1939-1960). Sen necesidade de lembrarnos de don Juan March, a conexión entre certas orientacións políticas e certas formas de economía é de sobra coñecida. O pasado pesa tanto que mesmo quere definir o futuro, en vez de converterse en historia. Nun sistema democrático as empresas teñen intereses e traballan no mercado en función da súa regulación, pero non teñen ideoloxía como empresas, non deben tela ademais. Os empresarios si pero o diñeiro cos que algúns empresarios financian opcións políticas en España non é deles senón das empresas. Son os partidos os que teñen e defenden posicións ideolóxicas coas que pretenden gobernar para o interese xeral. Se as empresas financian aos partidos cos seus activos, prodúcese dumping político e empresarial, dime con bo criterio un bo amigo economista de ampla experiencia política.
Por se non abondaba coas nosas traemos as empresas norteamericanas do xogo. A obsesión polo amigo americano nesta dereita ven de lonxe, de 1953 para ser exactos, cando foi salvación do réxime franquista. O abrazo de Eisenhower a Franco en 1959 foi a guinda, porque o amigo americano sempre é republicano. Daquela foron Torrejón con avións e Rota con barcos, Zaragoza, Morón…, e hoxe é Alcorcón… coas ruletas dun empresario que é o máximo contribuínte aos candidatos republicanos. Daquela o réxime vendeu a soberanía a cambio da súa mesma supervivencia e hoxe para intentar reactivar as bases da economía madrileña baseada na trepia citada (sen praia, claro). Os postos de traballo son coma sempre o argumento que o explica todo. Non deixa de ser curioso que os máximos defensores da libertade de mercado estean dispostos a mudar con decisións políticas a lóxica do mercado. O vello intervencionismo do franquismo que analizan Llordén ou Sánchez Recio está máis vivo que nunca, mesmo polo que parece ata o punto de excepcionar as normas fiscais ou de saúde pública, pero agora vestido de liberalismo falso.

28 Dec 2012

Moderados e radicais na esquerda destes tempos

1:24H

Nesta etapa de crise que sendo económica faise social e que ven sendo tamén política, a esquerda en Galicia está en período de reconfiguración xunto co nacionalismo e neste proceso o vello e o novo non sempre se distinguen ben; tampouco o radical e o moderado. A crise é sempre confusión e por iso compre diagnosticala e pensala; asunto difícil cando aínda se está a desenvolver. Historia do presente chámanlle algúns colegas de profesión a ese complexo exercicio de pensar historicamente o presente, no que todos os esforzos son poucos.
Neste contexto xorden novas ideas, alternativas, propostas ou organizacións políticas novas, derivadas da lóxica dos tempos (AGE) e das necesidades actuais, algunhas propostas que estaban aletargadas ou viñan xestándose entre minorías toman carta de natureza (decrecemento) pero outras son vellas ideas da cultura política da esquerda, tan vellas como o mito da revolución ou algunhas das teimas da transición, traídas ás veces a este presente polos mesmos protagonistas de hai 35 anos ou polos ecos daqueles procesos pasados, tan fortes na nosa memoria social e familiar; na memoria en fin da esquerda galega actual.
Nesta época hai muito que reflexionar. Ata o de agora abundan as análises de conxuntura, sobre a estrutura política, sobre o sistema de partidos e a súa necesaria transformación e mesmo sobre a forma de militancia pero ven sendo tempo de principiar diagnósticos para análises capaces de propor alternativas. Que ao cabo é o que compre para encarar a saída da crise a prol da maioría dos cidadáns, en vez de en favor das minorías poderosas.
Nesta conxuntura, compre preguntarse, á vista dos novos discursos e das novas propostas, se a nova esquerda parlamentaria seguirá camiñando, como aínda parece, pola vía iniciada cando o foco foi posto aló polo 2009 nos audis, nos mobles do despacho de Touriño, nos mojitos da Habana, na foto allada de Quintana no iate dun constructor… e nos gastos excesivos da “clase política” que non é clase nin debe selo para a esquerda. Con este enfoque preferente a dereita atópase na súa salsa e unha vella cultura popular antipolítica e antipolíticos, asentada en antigas e diferentes bases -de certo anarquismo ao fascismo- e consolidada no franquismo, tamén. Un enfoque que é compatible coa chamada á rebelión cívica e á resistencia colectiva contra as políticas de recortes do público, restritivas de dereitos e privatizadoras. Cabe preguntarse iso ou se, ademais, a nova esquerda en construción encetará a vía de afrontar os problemas da crise e os excesos do capitalismo depredador. A dereita europea neoliberal, e a española de toda a vida, xa che lle puxo nome a iso: os excesos do estado do benestar que non pode manterse. A esquerda autodenominada anticapitalista polo de agora só chama a resistir e a outra, a de raíz socialdemócrata ou mesmo comunista –de nome-, só coñece unha fórmula keynessiana do pasado que non pode aplicarse porque aquelas condicións que a propiciaron xa pasaron.
Nesta nova xeira é tempo de decirlle á dereita que se quere aforrar e reducir o déficit pode empezar por parar a construción do AVE, esa obra faraónica que interesa máis ás construtoras e suministradoras de equipamentos que aos países polos que pasa. Esa carísima concepción aristocrática do transporte pensada só para trasladar persoas (executivas) e non mercadorías, nun país –o noso- que segue sen afrontar as súas necesidades de mobilidade por ferrocarril entre as sete cidades e co sur atlántico e o norte cantábrico, e depende case en exclusiva das estradas, autoestradas e do auto privado, xerando custes enerxéticos, públicos e privados insustentabeis. Pero estas propostas non pasaron aínda dos grupos ecoloxistas aos grupos parlamentares e o tempo apremia, especialmente para fornecer discursos con algo de miga. É tempo tamén de afrontar os excesos que a crise puxo ao descuberto, alén dos intereses localistas ou partidarios: por non falar das faraónicas obras valencianas, galegas ou madrileñas, de portos imponentes que ficaron sen operación urbanística complementaria, podemos falar de autovías perfectamente inútiles como a Santiago-Lugo coa que un auténtico ministro galego en Madrid quixo agasallar aos seus paisanos ou novas terminais aeroportuarias que en realidade son inmensos novos aparcadoiros con salas de espera enriba, ou dun continuado consumo do territorio nestas décadas de burburlla que degrada as capacidades agroganderias do territorio ou…
Neste novo século podemos empezar a reconsiderar o noso mito do atraso agrario, pola vía que aquí mesmo propuña X. C. Carreira de reparar en que a agricultura orgánica e realmente practicada no país é un sector de futuro en troques dun sector marxinal practicado por campesiños que como os sacos de patacas de Marx ou os rebeldes primitivos de Hobsbawm non están preparados –nin nunca o estarán- para situarse á altura dos auténticos revolucionarios cando se produza ese estalido social ou esa rebelión que ten que chegar antes que tarde. E podemos empezar a concebir as enormes capacidades que se derivan aínda do noso vello e exitoso complexo agrario galego (A. Bouhier, X. Balboa) para un futuro que debe ser sustentabel e no que os produtos alimentarios suben de prezo e aprezo. Por por só un exemplo que ven a conto.
Nestes tempos, en fin, hai certa confusión sobre o que é ou non radical, como é propio dun intre de convulsión no que aínda estamos a intentar comprender que é o que está pasando, en que consiste esta crise, cal é a súa dimensión rexional e planetaria e, sobre todo, como lograr que as saídas da crise beneficien á maioría social en troques de crear unha nova oligarquía aínda máis forte. Pero empeza a ser importante que as palabras se acompañen dos actos ou, mentres non se poida, polo menos de propostas alternativas e discursos novos, acaídos a estes tempos e, se aínda iso non é posibel, cando menos do intento de construílos. Vai sendo hora! O contrario é alimentar un discurso que a dereita aproveita para si e ao que lle ten collida a medida dende hai ben tempo. Rachar os discursos herdados e as inercias coñecidas para construír e propor alternativas esa é a tarefa máis radical do momento. Do contrario ficaremos compracidos na vella linguaxe agardando ata que escampe, mentres a dereita goberna para si, xaora.

Tags: , , , ,

30 Out 2012

A crise e a USC

21:54H

 

Neste contexto de crise xeral, a preocupante
situación da Universidade de Santiago de Compostela non pode agocharse máis
tempo. O Claustro celebrado o 2 de outubro pasado foi un punto de non retorno
que amosou as dúas caras da institución. A comunidade universitaria demostrou
máis unha vez a súa responsabilidade colectiva coa aprobación, por fin, dos
Estatutos e máis coa elección do novo Valedor. O mesmo Claustro, na mesma
sesión, rexeitou por segunda vez a programación plurianual presentada polo
reitor, distinguindo así entre a responsabilidade da institución e a do seu
goberno. De principio a fin da sesión constatouse un malestar xeralizado pola
falla de rumbo da equipa reitoral, despois dunha experiencia de 27 meses de
mandato, ao longo de dous cursos completos.

A proposta de programación rexeitada era
practicamente idéntica á refugada case un ano antes (decembro de 2011) que xa
fora presentada cun ano de retraso respecto da data obrigada. Nin unha nin a
outra reunía condicións, a ollos do máximo órgano universitario, para ser unha
guía de acción do goberno merecente de tal nome. Para alén diso, a institución
segue cos orzamentos prorrogados: os aprobados no inicio do mandato cunha marxe
de apoio do Claustro que o reitor non soubo aproveitar en positivo. Sen a
programación nin os orzamentos que a lei encomenda validar ao Claustro, mingua
a lexitimidade de exercicio para o goberno. Mais sendo isto preocupante non é
máis que a manifestación dun problema máis fondo, a ausencia de política
académica; agás en recursos humanos, onde se tentou prescindir duns (LRU ou
Parga Pondal) para procurar outros novos, sen garantías de que os novos
contratos poidan tramitarse: vense de suspender cautelarmente a última
convocatoria de prazas.

O paso das follas do calendario, acomodados na
política da inercia xa non da para máis despois de dous anos. Na deboura desta
crise devoradora, todo o camiño que non se avance é un camiño que se desanda. A
crise obriga a actuar para evitarmos ser devorados ou demediados como
institución. O mesmo día da celebración do Claustro enterámonos da morte dun
dos máis grandes historiadores do século XX, Eric J. Hobsbawm, que nos aprendeu
a identificar as crises e os momentos de cambio que se sucederon no século XX,
curto e de extremos. Unha significativa coincidencia.

A estas alturas, a ausencia de programación
plurianual, de orzamentos e, sobre todo, de criterio para dirixir a institución
pon en evidencia que o goberno da USC carece de rumbo e, o que é aínda máis
preocupante, de apoios para definilo. Non sabe onde vai. A institución necesita
dun rumbo para navegar no medio da crise, dunha rota que unifique á USC nunha
tarefa colectiva de futuro, en vez de esvarar pola pendente que leva
directamente á crise institucional. A comunidade universitaria expresouse no
Claustro e tamén como opinión pública e debe tomar a palabra para decir onde
quere ir neste intre de confusión e crise. A solución non pode ser engadir máis
crise á crise. Iso é o que está a acontecer. No Claustro do 2 de outubro, despois
de aprobárense as emendas de devolución da programación plurianual –na rolda de
rogos e preguntas- algúns claustrais preguntámoslle
máis unha vez ao reitor como ía afrontar a situación, rogámoslle que encetase un período de reflexión para dar solución a
unha situación institucional de máxima urxencia, que abrise conversas con todos
os sectores do claustro, con aqueles minoritarios que apoian a súa acción de
goberno e cos que non podemos apoiala. Como se demostra un Claustro trás outro,
a institución conta con todos para superar esta crise no medio da crise. En
beneficio do futuro da USC, confiemos que a leitura de E. J. Hobsbawm ilustre
ao Sr. reitor para recoñecer a situación e propiciar unha saída. Case un mes
máis tarde só sabemos que o tempo segue a pasar un día trás outro.

Tags: , ,

13 Xuñ 2012

Mestre Raxoi

19:04H

Lourenzo Fernández Prieto

Hai que
recoñecer a capacidade de Mariano Rajoy para a comunicación política. Esa
mistura de desapego e autoridade mundana combinada cun control dos tempos
funcionoulle na súa carreira política e, polo de agora, séguelle a funcionar. O
sábado á tarde ferveron minuto a minuto as redes sociais e os medios de
comunicación porque era o ministro e non o Presidente quen comparecía para
informar da resolución do eurogrupo sobre o rescate á banca española. Ninguén aforrou
críticas. A sensación de desconsideración acrecentábase porque para o domingo
seguía en axenda a súa presenza no partido da selección en Polonia, pese á
situación de emerxencia. Botou por diante ao ministro e coas críticas xa sustanciadas
compareceu ao día seguinte. O domingo saíu á palestra cunha grande expectación
e con grande satisfacción á hora da misa dominical. Confirmou o que xa se sabía
co seu ton e as súas propias palabras, repetiu os argumentos do ministro e as
cifras que xa eran coñecidas volatilizando as especulacións que ao minuto se
foran facendo o día anterior sobre o seu temor a dar a cara.

Nada novo. Non é
que amañe ren pero torea como ninguén os tempos e as situacións difíciles.
Lembremos o Prestige. Fraga, Cuíña e Alvarez Cascos ficaron tocados ou
afundidos con aquela peripecia. Rajoy compareceu falou dos “hilillos” e dos
técnicos pero fixo fronte ao temporal político e aí segue. Antes, cando a
defección dos conselleiros do Goberno Albor, na segunda lexislatura do
Parlamento galego, estreárase como vicepresidente con outra galerna. Daquela
aprendeu a fórmula e agora repite o guión, presentándose como o que afronta o
que outros deixaron estragar ou provocaron. Claro que para aparentar que
arranxa os desaguisados dos demais quédalle cada vez menos tempo porque pese á
súa mestría canto máis tempo pase menos poderá representar que afronta os erros
dos outros. Polo momento segue a conseguilo. A guinda foi marchar ao partido:
sinal inequívoco de que o asunto está arranxado. Ninguén sería tan
irresponsable. Non si?

Non deixa de me
lembrar a outro galego, tamén presidente do consello de ministros, chamado
Santiago Casares Quiroga, co que a historia foi ben inxusta precisamente por
intentar aparentar tranquilidade como fai Rajoy. Foi ao sair do Congreso dos
Deputados na tarde do 17 de xullo de 1936. Cando os xornalistas, alarmados
polas noticias sobre unha sublevación militar en Melilla preguntáronlle ao
respeito el respondeu retranqueiro: “se os militares érguense eu voume durmir”.
Pouco imaxinaba que aquilo provocaba a guerra civil nin que tería que dimitir
na noite seguinte. A súa experiencia en Gobernación e o previsible coñecemento
dos movementos insurreccionais levárono a intentar transmitir unha seguridade
que pasaría á historia como indolencia e ignorancia nos retratos que lle
fixeron os golpistas que gañaron a guerra pero tamén nos correlixionarios que
necesitaron explicar a súa propia falta de previsión. Aparentar tranquilidade
na ponte de mando do barco á deriva só funciona se non hai icebergs no mar.

 

Tags: , , ,

30 Mai 2012

Wert, universidades e democracia

10:21H

 

Lourenzo Fernández Prieto

            Impensable e inédito foi o plante dos reitores e reitoras ao ministro Wert no último consello
de universidades. O que pasou e por que foi explicado de sobra en todos os
medios e por todos os medios polos reitores e o propio ministro, quen ficou tan
chantado que non puido disimular o significado político da contundente resposta
universitaria. Pouco se reparou ao meu ver na actitude política que se deriva das
palabras do ministro cando dixo que “os reitores teñen que entender que nunha
democracia as leis e neste caso os decretos-lei os aproban os gobernos e os
convalidan os congresos”. Pode que estivese azorado ou agobiado nese momento
pero a concepción plebiscitaria que destila esta frase non pasa desapercibida.
Nada de sociedade aberta e complexa hai detrás desta idea, ren de conciliar,
dialogar e negociar con sectores, estamentos, corporacións ou asociacións
voluntarias de intereses, propias dos sistemas liberais e democráticos. De
feito reflicte unha cultura política que é moi propia da dereita –e non só-
española. Esa que concibe a democracia como un sistema no que votar constitúe
un plebiscito ocasional que outorga capacidade executiva absoluta aos
gobernantes. O que gaña aínda que sexa por un voto ten dereito a desenvolver o
seu programa, e os seus intereses, sen avisar, negociar nin modular. Unha
cultura que se estende a todos os ámbitos sociais e institucionais e que
converte a política democrática nun exercicio inútil.

            Non resulta extrana esta simpleza política por máis que resulte impropia dun
ministro da democracia. Non é extrana porque domina a cultura política española
dende hai xeracións. Foi precisamente a ditadura de Franco a primeira que
deseñou un sistema plebiscitario para reforzar por medio do referendo (Lei
Fundamental de outubro de 1945) a súa posición política nos agobiantes intres da
posguerra mundial cando, despois da derrota das ditaduras amigas, o réxime estivo
a piques de naufragar no ostracismo dos aliados. Inventouse daquela un sistema
superador das diatribas partidarias do liberalismo democrático, pero menos
rupturista que o nacionalsindicalismo ensaiado ata entón e máis adaptado aos
tempos da vitoria das democracias. O sistema logrou consolidarse por tres
décadas, creando unha forma de “democracia” plebiscitaria capaz de avalar
sucesivamente o réxime e a súa transformación: en 1947 co Referendo para Lei de
Sucesión, en 1964 co Referendo para a Lei Orgánica do Estado e aínda en 1976 no
da Reforma política. Lograr os votos para avalar sen freo o dominio político adoptouse
como regra inapelable. A distancia política da ditadura á democracia é tan
evidente que non merece comentarse, o mesmo que a diferencia que media entre
aquelas xeracións de actores políticos e as actuais, pero resulta sobradamente
contrastado que as culturas políticas dos estados non se improvisan por máis
que se creen e se recreen e a da vitoria electoral como patente de corso é a
que destilan as palabras do ministro. Supervivencia do pasado ou dependencia da
traxectoria.

Tags: , , ,

31 Xan 2012

As bases do trunfo da “U”

9:32H

Ademais da capacidade organizativa de que hoxe fala con precisión D. Sampedro na Voz, e máis dos erros organizativos dos alternativos, algunha cousa máis hai que ter en conta para explicalo e compre ir avanzando na análise. Deixando á parte razóns de memoria sentimental mui poderosa, das que haberá que falar. Ourtras tres son esenciais: centralismo democrático, silencio e autoaxuda.
Pola primeira, aplicación do centralismo democrático, logran que a posisións maioritarias nos organismos de dirección da U, que poden ser representativas de 500 dos seus 800? militantes (pero tamén só a 430 ou de menos porque nunca se expresan todos á vez, claro, senon cunha xerarquía piramidal) son defendidas, unha vez adoptadas, por todos de forma absoluta e militarmente disciplinada. Antes aínda, son os derrotados (os máis contrarios á medida adoptada) os que máis e primeiro deben defendela, porque niso se basa a unidade e a garantía de non traizón. Cando a decisión a toma o central da U, é a maioría dese órgano quen traslada aos 8.000 millitantes do BNg e aos 300.000 votantes a decisión.
Como o garanten: efectivamente coa disciplina militante dos cadros. Para iso é fundamental:
O silencio, tamén chamados de guasa Lei do silencio (E.Kazán) ou omertá (ver Wikipedia). Nunca os militantes da U, non digamos os dirixentes, trasladan nada dos debates internos, a non ser con muito secretismo, por muita confianza persoal, e as máis das veces seguindo a util táctica do rumor intersado ou filtración cara outros afiliados do BNG en círculos sucesivos de proximidade á U. Nunca para fóra. Aí chega xa trabucado o rumor no xogo orella a orella. O silencio é garantía de poder aplicar as tácticas decididas e funciona tan ben que ten com oefecto colateral que unha parte do BNG pase o tempo xogando -na lóxica do adxedrecista- a deducir que vai facer a U? Atinar nunca ten premio.
A autoaxuda é do máis importante, especialmente nesta conxuntura. Práctícase como en todo grupo humano con identidade e etica propia: como nas aldeas que xestionan comunais, nos grupos ou asociacións de veciños, nos grupos relixiosos, nos bos grupos de amigos, nas familias, en case todos os partidos que se precen. Garánteselle a colaboración o soporte a todos os militantes, en especial a aqueles que pasan por dificultades. Nunca abandonan a ninguén, nin siquera agora con este paro. Búscanlle solidariamente apoio aos seus e máis aos que están peor e teñen menos capacidade para sair adiante.
Por suposto estas non son todas as razóns que explican o seu éxito, o da U, muitas veces pírrico e sempre mui traballado. E por ir afondando no asunto. Tamén está a capadide para usar ben e como pantalla a xente magnífica que teñen, encantadora e boa a carta cabal, o seu vicitimismo antropolóxico e a capacidade para ser sempre os agredidos, enganados e traizoados… E por suposto, as incapacidades ou dificultades dos seus contrincantes. Pero podedes seguir…isto é unha obra colectiva.

Tags: ,

26 Xan 2012

Semana decisiva no BNG

0:45H

Lourenzo Fernández Prieto
Esta semana o BNG afronta o seu futuro nunha situación inédita, con dúas candidaturas para a Asemblea que presentan diagnósticos e liñas de acción contrastadas sobre que propor dende o nacionalismo á sociedade galega de 2012. Beiras e Aimerich agrupan ás diferentes correntes políticas que foron configurando ao BNG. Vázquez e Jorquera á UPG, a corrente central do galeguismo actual, a única que logrou ter continuidade organizativa dende os anos sesenta. Unha terceira opción, o MAS, configurouse como escisión e tamén aliada desta última. O inédito é a milimétrica segregación interna do Bloque, dun lado a opción orgánica da UPG e do outro todas as demais correntes e sensibilidades que despois das peripecias propias da negociación entre diferentes tradicións e persoas acordaron unha bases comúns.
A novidade deriva da emenda que a UPG formula contra si mesma e á súa traxectoria dende que con Beiras e grupos independentes fundaron o BNG hai trinta anos. Despois das últimas eleccións autonómicas o comité central da UPG optou por dirixir a organización en solitario e nestes dous anos emendou tres décadas. Agora, no texto da ponencia oficial que presentan á Asemblea pretenden sancionalo. No diagnóstico, na proposta e na acción liquidan o proxecto común que logrou reunir a todo o nacionalismo nos anos noventa: rectifican as clarificadoras conclusións da Asemblea de Ourense de 1998 en que se asentou o grande salto adiante nos gobernos municipais e o éxito nas europeas de 1999, o das xerais de 2000 ou o programa de goberno en 2005, ignoran mesmo o paso pola Xunta agás para lamentalo, repudian os sucesivos programas electorais concebidos para gobernar o país, os recentes manifestos dos alcaldes ou mesmo o discurso do candidato Jorquera na pasada campaña electoral.
Na súa corrección de erros a UPG propón para o Bloque un nacionalismo antiautonomista, antieuropeista, contrario a alianzas co PSOE –aínda que a práctica o desminta- e deseña convertelo nunha forza de resistencia que refusa ser alternativa de goberno. Deslinda para si uns “mínimos” do nacionalismo galego, considera na práctica que Galicia só existe nela e desconfía dunha sociedade que abandona ao PP. É a proposta de quen quere conformarse con ser conciencia crítica ou simple apoio ao sindicalismo, ao xeito de Izquierda Unida. Neste rol non pode sentirse representado o nacionalismo porque aspira a construír o país e sabe como facelo. Esta deriva é a que explica que se debuxe por unha banda a UPG e os seus aliados -que creron atopar así a mínima cohesión para manter o poder interno- e, por outro, o resto do BNG. Tamén explica a sorpresiva aparición de Beiras en primeira liña, de Nogueira e outros, a toque de arrebato, para ser o pau do palleiro do nacionalismo que quere futuro.

Tags: , , , ,

03 Dec 2011

Crise no BNG e na UPG. Para o futuro: Gadis ou o BNG?

11:44H

Ningún momento do BNG foi máis decisivo que este. Aplaudo a Pérez Bouza e a quen vai nesa dirección valente. E, por certo, para sair adiante non será o millor porse a axustar contas dos últimos 30 anos, nin de Beiras, nin de Camilo, Quintana ou quen queiramos. Unha tentanción tan querida e que levaría ao nacionalismo á ruína histórica e á UPG, coma tantas veces dende hai 50 anos á xestión da ruina. A U hoxe fuxe da responsabiidade que ten e ten a responsbiildade que quixo ter: desputou dirixir en solitario o Bloque e agora ten toda a responsabilidade. E ven de hai tempo (vid. Santiago e Ferrol), e para facelo foi deixando cadáveres, como cando era un partido minoritario nos 70/80 e sen responsabilidades, pero agora os cadáveres son lexión e isto vai camiño de ser un cementerio.

O BNG xa gobernou – a UPG tamén, xaora!- e ten que aspirar a volver facelo. Iso é o que quere a xente. Quere ter unha organización útil como no pasado, que a defenda da crise, que o una nu proxecto de futuro nacional, que faga avanzar o país, que nos faga sentir o orgullo de sermos galegos -cousa na que agora parece ter sido substituída por Gadis. De que xente se trata , de quen a levou a onde o chegou ? Se non é util a eses 400.000 votantes que tivo e aspira a mais o BNG non será útil. E se os perde mesmo cara a abstención é porque xa non o ven útil. É tan dificil de entender?

Por que abandonan os votantes ata un chan que non baixa máis polo de agora pero dende un teito ao que custará voltar? Esa é a pregunta que se plantexa Pérez Bouza pero tamén Pita en Ferrol e non sei se Rei en Pontedeume, puidera ser, pero o hermetismo (agora máis parecido á omertá) por muito que pensen que é lealdade, non deixa ver máis. A lealdade, por certo, é co país e en política coa xente, non coa organización cando non é útil. E hai que esar mui cegos ou perdios na retórica vangardista para non ver a perda de utilidade que a xente, o pobo, as clases populares, as traballadoras, os galegos e as galegas, ven e demostran cara o BNG.

Teito e solo. O BNG coñece o teito pero non o solo. Parece andar polo 11% pero só se manterá aí se despois da asemble anon se produce a dssbandada, abandono, desafección de centos de afiliados e cargos como o propio Pérez Bouza, Tereixa Táboa e tantos máis,, con cargos ou sen cargos, cadros ou afiliados. Como aconteza iso o 8% será todo un logro para quen fique aí. Sábeno tamén na UPG, parvos non son, pero por algunha razón seguen na dirección incorrecta, persistindo no erro e defendéndose a si mesmos e a súa posición. Cantos o saben e que están dispostos a facer non o sabe ninguén pero o de Ferrol amosa que poden seguir o mesmo camiño na U que no BNG: marchar para a casa. Reaccionarán na U? pensar saben facer política tamén pero ou teñen dificultades ou non saben rebelarse contra as súas propias inercias, carautas e tarmpantoxos. Ata os pensadores católicos recomendaron a rebelión, o tiranicidio e o rexicidio contra o mal goberno… no renacemento eran máis avanzados políticamente que agora, ao que se ve,….

E logo está a historia dos éxitos e a súa xestión. De crer á U e aos que acreditan nela… todo se debe a eles por iso agora están entre salvando ao BNG e cobrando os réditos do seu traballo. Foron un aparato competente e souberon facelo ben para o BNG. Hoxe é imposible decir o mesmo. o seu relato glorioso e autocompracente (“sen a U non habería BNG, din tantos amigos) esquecen a lóxica da cooperación, da xenerosidade e da intelixencia de tantos patriotas e tantas organización que confluiron no BNG: Inzar, PNG déronlle a victoria ao BNg no nacionalismo e o grupo parlamentar e co PSG-EG, só despois desta última integración, chegaron os deputados en MAdrid, a subida exponencial no parlamento galego e o eurodeputado. E a U foi xestioniando e dixerindo esos éxitos ao seu favor sempre coa xenerosidade dos demais ata que entrou en pánico -cando o goberno e despois del sobre todo- e dicidíu asumir todo o control, do aparato, das listas e do aires para respirar.

Xenerosidade e cooperación de organizacións e tamén de persoas. A agudeza política de Beiras e o seu proxecto común, a súa capacidade de representar a nación posible; a solidez programática e xenerosidade democrática de Camilo e a súa capacidade para abrirse á sociedade como nacionalista, que continuou co pragamatismo de experimentado alcalde de Quintana, coa aposta patriótica de González Mariñas, coa intelixencia e a entrega de Suso Veiga para construir a esquerda en Galicia, e de muitísimos/as máis, importantes, coñecidos, descoñecidos….

A crise é un momento seminal, un punto de partida máis que un punto final. Marx explicouno e o marxismo aproveitouno na acción ao longo de 150 anos. Queda pouco para reaccionar con patriotismo e xenerosidade. O presente de crise e un futuro ben incerto vai obrigar a ellixir, Teremos que elixir entre vivir como galegos de Gadis -que non está mal- ou como galegos de Castelao. Se non fose polo nacionalismo non existiría ese anuncio que tanto gusta a todo o mundo. A política e a propaganda poden enganar e autoenganarse na procura de votos, mesmo poden desprecialos por non concienciados (dito por un deputado dende o atril na última asamblea nacional) pero a publicidade non engana porque busca mercados para vender productos. Enganarse é un luxo que non se poden permitir: viven do que venden e venden país porque o hai. Os que cobran do país e da organización, os políticos profesionais, son os que se poden autoenganar. Os que se están enganando. Tamén os que seguen axustándose vellas contas cando o país xa non está en 1980 e dúas xeracións non saben -NPI- de que falan. Necesitamos que reaccionen, sexan da U, da M ou do farrapo de gaita. Que reaccionen xa se cren o que din. O futuro será duro con eles se non o fan. Muito. Serán materia de erudición baleira de seminarios especializados onde se explicará “cando se fodeu Galicia!” (Antón Vargas, dixit)

Tags: , , , ,

25 Nov 2011

Laudamuco, Señor do nacionalismo

23:59H

Opresente do BNG lese na obra do inesquecible Vidal
Bolaño. A historia dun rei que fica sen reino nin súbditos, «inmerso no
labirinto da súa vida… do seu desexo de manter unha sorte de realidade falsa»,
escribiu A. Simón cando a súa montaxe do 2003, na que fai protagonista, non ao
rei feudal, senón ao servo e ao servilismo «disfrazado de dereito ao pragmatismo
para lograr obxectivos particulares». A muller do servo é a revolta, a
esperanza, a conexión coa realidade. O que queda de pobo.

 

O BNG, construído por un feixe de organizacións
fracasadas como proxectos, converteuse na materialización máis exitosa do
galeguismo político nos 165 anos transcorridos dende a súa fundación en 1846 por
Faraldo e os seus románticos compañeiros. Hoxe está en trance, perdendo
efectivos de cada vez que se desviaron por camiños diversos. Este país granítico
é lento e cauteloso, como o novo presidente do Goberno, galego de nación queiran
ou non. A súa organización máis característica tarda en reaccionar, na lóxica do
país, mentres na compoñente comunista, sobordada dende 1989, a construción da
derrota obxectiva dende a razón subxectiva parece unha meta. Pero o BNG reúne
todo o galeguismo que considera como principio ter forzas políticas propias, nun
abano que vai da esquerda non comunista, mesmo a liberal, ata os leninistas. Só
lle queda reaxir de vez.

 

Hoxe o BNG está esgazado entre os que se alegran de
non perder apoios de máis, pese aos 30.000 votos menos, e os que querendo
atallar a sangría falan con moitas voces ou calan. Cargos e afiliados orfos de
razóns. Fóra están milleiros de votantes desconcertados e moitos outros -o
dobre- que foron deixando de votar BNG. A un político profesional xa non se lle
pide que faga a revolución pero si diagnósticos e análises serias para mellorar
unha tendencia iniciada hai dez anos que conduce á marxinalidade a prazo lento
pero fixo. Pero o galeguismo coñece, ou debe ler, Laudamuco, señor de ningures.

 

Na política democrática non serve a
especialización. Os que non se dedican profesionalmente á política, os que non
viven da política, mesmo os que nin están afiliados, están concernidos. Sempre
nas eleccións, pero máis aínda cando, como acontece agora, toda unha cultura
política, unha tradición histórica, está en trance. Co futuro do nacionalismo
xógase o futuro do país na súa forma actual. Sen o nacionalismo como proxecto
histórico de 150 anos, non habería idea de nación nin conciencia nacional, nin
chegaría a construírse unha Caixa Galicia (que xa non existe) nin un banco dos
galegos (que tampouco), nin teriamos unha autonomía histórica (en derribo), nin
unha cultura nacional que nos identificase, nin se falaría galego dende hai
décadas. Non pode deixárselle a responsabilidade a profesionais irresponsábeis..
Na democracia a política non pode ser cousa de elites nin vangardas. E cousa de
quen se sente concernido, e o nacionalismo implica á nación.

Tags: , , ,

21 Nov 2011

Máis dereita, menos bipartidismo, ningunha novidade

20:24H

Os inquéritos atinaron, agás co PSOE, a súa caída foi máis dura da que esperaban os que querían salvar vos mobles -e as peores sondaxes-. O triunfo do PP non chegou a ser «absoluto» porque uns cantos partidos serviron de refuxio, pero foi tan rotundo que non terá escusas para empezar a arranxar a situación. Tiña que gañar. ¿Imaxinamos ou contrafactual de que non gañase Rajoy? O Psoe e o Goberno aceptaron esa vitoria hai muitos meses e traballaron para que se producira… sen «absolutismo». Os «mercados» alentábana, as organizacións empresariais celebrárona por anticipado e a dereita bunkerizada non perdoaría menos dunha maioría absoluta; do contrario aparecería un partido de extrema dereita con muito apoio mediático en só uns meses.
Non Estado medrou o nacionalismo catalán de dereitas -sobardando os inquéritos-; o vasco terá dous grupos parlamentarios, os canarios milloraron votos, o Bloc Valenciá logra escano con Equo. Medra tamén o pluralismo na esquerda, con EU e mesmo cunha españolista UPyD convertidas ambas en voto refuxio do electorado socialista que nunca votaría PP.
En Galicia, ou BNG saíu -igual que o aparato do PSOE- a conservar e, igual que os socialistas, perdeu: os de Rubalcaba, moitos deputados; o BNG, unha oportunidade de avanzar como a esquerda e os nacionalistas non conxunto do Estado.
Os deputados do BNG releitos fixeron unha magnífica campaña, a imaxe de campaña foi tan boa coma adoita ser sempre. Jorquera alentou o voto falando de democracia, autogoberno e traballo, na millor tradición dun discurso que asinarían Beiras, Nogueira ou Quintana. Mais a dirección política do BNG non estivo á altura dos tempos e, como o aparato do PSOE, optou por asegurar. Furtóuselle o alento aos votantes.

Tags: , , ,

 Page 2 of 4 « 1  2  3  4 »

Proxecto de investigación Nomes e Voces

Coñece a web do proxecto: un espazo deseñado para facilitar o acceso á investigación da Historia actual especializada en información sobre a guerra civil e a represión franquista en Galicia. Convidásmote a que coñezas o noso traballo e as nosas pescudas. http://nomesevoces.net
Nomes e voces