Errejón e a vella esquerda: as peores tradicións contra a innovación

10 de Febreiro, 2017, 20:38H · Temas: Actualidade, Artigos, Democracia, Historia, Política · Imprimir

Errejón e a vella esquerda

Un partido dentro do partido, fraccionalismo, desviacionismo, partido de maiorías ou de vangardas, supremacía das institucións ou da mobilización social, lembra á vella esquerda do século pasado. Mesmo do anterior, cando a disputa se centraba no valor mesmo da democracia representativa. Por baixo dese modelo aínda hai outro moito máis antigo e duradeiro: o clásico do César e o neoclásico de Napoléon. Semella que Errejón está máis liberado deses modelos que Iglesias, mesmo está obstinadamente empeñado en superalos: non quere ser Bruto e matar a César, pero tampouco quere ser o Danton guillotinado por Robespierre. Tamén demostra coñecer a famosa frase de Saint Just: «A revolución está conxelada», e que isto é o que lle está pasando a Podemos; e outra aínda mais elocuente: «As revolucións a medias non conseguen máis que a tumba».

Os que veñen da esquerda clásica, aí Monedero e Monereo compiten en vellez, cando miran a Errejón, e o que fai e propón, seguro que discuten se é mais atinado comparalo con Trotsky ou con Kautsky, competindo como Pepito Grilo en coñecementos sobre xenealoxía da esquerda para definir que tratamento deben aplicarlle. Asunto que a Errejón debe importarlle moi pouco se non fora porque explica en parte como se están comportando con el. Ou sexa, por que empezan a tratalo como inimigo a bater en vez de como un compañeiro que opina diferente. Se os soños da razón poden producir monstros, os da esquerda ás veces producen estas cousas.

Se o tratan como a Trotsky repetirán o modelo do estalinismo, o peor dos posibles: o do traidor. Unha pauta tan persistente e profunda que seguiu usándose para algunhas purgas -por exemplo, no PCE- décadas despois da desestalinización. Se o tratan como a Kautsky, repetirán o modelo do leninismo, algo máis benévolo: o do renegado ou oportunista. Tamén pode ocorrer que a maioría dos inscritos en Podemos descoñezan ou mesmo desprecen esa vella e pouco edificante historia da esquerda. Mesmo que Iglesias se relea a si mesmo e recupere o chip perdido. Pero a sombra dos modelos do pasado e das pautas aprendidas é moi longa. Veremos. En todo caso Kautsky e o austromarxismo tiñan razón, unha razón menos heroica e menos épica que a do calvo xenial pero máis avalada polo paso do tempo: a ditadura -mesmo a do proletariado- era incompatible co socialismo e a democracia era un ben en si mesmo.

 

 

 

Tags: , ,

1 comentario → Deixa un comentario

  1. 1 Gloria Marzo 21st, 2018 20:00H

    Moi dacordo coas tuas reflexiós. ¡Ojalá Iglesias encontrara el chip perdido, pero, sobre todo, que cundiera el ejemplo de Errejón y tantas otras como él!

    Soy castellana, aunque residente en Monforte, y tuve oportunidad de ver la expo orensana sobre los Suevos y de leer lo que escribiste sobre ella. De ahí que esté ahora en tu blog. Moi ben, tambén!

    Un saudo e sorte, Gloria

Deixa un comentario

O teu email non será publicado. A imaxe nos teus comentarios collea de Gravatar
Inclúe http://
Nota: algo de XHTML está permitido.

Suscribirte por RSS a estes comentarios

Proxecto de investigación Nomes e Voces

Coñece a web do proxecto: un espazo deseñado para facilitar o acceso á investigación da Historia actual especializada en información sobre a guerra civil e a represión franquista en Galicia. Convidásmote a que coñezas o noso traballo e as nosas pescudas. http://nomesevoces.net
Nomes e voces