Laudamuco, Señor do nacionalismo

25 de Novembro, 2011, 23:59H · Temas: Actualidade, Artigos, Política · Imprimir

Opresente do BNG lese na obra do inesquecible Vidal
Bolaño. A historia dun rei que fica sen reino nin súbditos, «inmerso no
labirinto da súa vida… do seu desexo de manter unha sorte de realidade falsa»,
escribiu A. Simón cando a súa montaxe do 2003, na que fai protagonista, non ao
rei feudal, senón ao servo e ao servilismo «disfrazado de dereito ao pragmatismo
para lograr obxectivos particulares». A muller do servo é a revolta, a
esperanza, a conexión coa realidade. O que queda de pobo.

 

O BNG, construído por un feixe de organizacións
fracasadas como proxectos, converteuse na materialización máis exitosa do
galeguismo político nos 165 anos transcorridos dende a súa fundación en 1846 por
Faraldo e os seus románticos compañeiros. Hoxe está en trance, perdendo
efectivos de cada vez que se desviaron por camiños diversos. Este país granítico
é lento e cauteloso, como o novo presidente do Goberno, galego de nación queiran
ou non. A súa organización máis característica tarda en reaccionar, na lóxica do
país, mentres na compoñente comunista, sobordada dende 1989, a construción da
derrota obxectiva dende a razón subxectiva parece unha meta. Pero o BNG reúne
todo o galeguismo que considera como principio ter forzas políticas propias, nun
abano que vai da esquerda non comunista, mesmo a liberal, ata os leninistas. Só
lle queda reaxir de vez.

 

Hoxe o BNG está esgazado entre os que se alegran de
non perder apoios de máis, pese aos 30.000 votos menos, e os que querendo
atallar a sangría falan con moitas voces ou calan. Cargos e afiliados orfos de
razóns. Fóra están milleiros de votantes desconcertados e moitos outros -o
dobre- que foron deixando de votar BNG. A un político profesional xa non se lle
pide que faga a revolución pero si diagnósticos e análises serias para mellorar
unha tendencia iniciada hai dez anos que conduce á marxinalidade a prazo lento
pero fixo. Pero o galeguismo coñece, ou debe ler, Laudamuco, señor de ningures.

 

Na política democrática non serve a
especialización. Os que non se dedican profesionalmente á política, os que non
viven da política, mesmo os que nin están afiliados, están concernidos. Sempre
nas eleccións, pero máis aínda cando, como acontece agora, toda unha cultura
política, unha tradición histórica, está en trance. Co futuro do nacionalismo
xógase o futuro do país na súa forma actual. Sen o nacionalismo como proxecto
histórico de 150 anos, non habería idea de nación nin conciencia nacional, nin
chegaría a construírse unha Caixa Galicia (que xa non existe) nin un banco dos
galegos (que tampouco), nin teriamos unha autonomía histórica (en derribo), nin
unha cultura nacional que nos identificase, nin se falaría galego dende hai
décadas. Non pode deixárselle a responsabilidade a profesionais irresponsábeis..
Na democracia a política non pode ser cousa de elites nin vangardas. E cousa de
quen se sente concernido, e o nacionalismo implica á nación.

Tags: , , ,

1 comentario → Deixa un comentario

  1. 1 Johne150 Agosto 3rd, 2014 7:00H

    Perfect webpage you have at this website! Precisely how could i add in this blog’s feed into my Rss reader? adcffgfeakgc

Deixa un comentario

O teu email non será publicado. A imaxe nos teus comentarios collea de Gravatar
Inclúe http://
Nota: algo de XHTML está permitido.

Suscribirte por RSS a estes comentarios

Proxecto de investigación Nomes e Voces

Coñece a web do proxecto: un espazo deseñado para facilitar o acceso á investigación da Historia actual especializada en información sobre a guerra civil e a represión franquista en Galicia. Convidásmote a que coñezas o noso traballo e as nosas pescudas. http://nomesevoces.net
Nomes e voces